علی نوذرپور، شهردار منطقهٔ ۲۲، در همشهری نوشت: «وقتی بحث پلتفرم را مطرح می‌کنیم از قالب اپلیکیشن خارج می‌شود؛ یعنی ما تمام اجزاء شامل نیروی انسانی، تجهیزات و امکاناتی را که در حوزهٔ مدیریت پسماند منطقه وجود دارد به‌صورت هوشمند اداره می‌کنیم.»
شش اپلیکیشن روی این پلتفرم سوار بود. بازماند پروموتر برای آموزش، ثبت‌نام و احراز هویت بود و آموزشگران از طریق یک پنل مدیریتی از آن استفاده می‌کردند؛ پس از ثبت‌نام، لینک دانلود با پیامک برای شهروند ارسال می‌شد.
خانه بازماند مخصوص متصدیان غرفه‌های بازیافت بود که پسماند خشک را حضوری تحویل می‌گرفتند. مرکز تماس بازماند پشتیبان سامانهٔ تلفن گویا بود تا شهروندانی که گوشی هوشمند نداشتند — یا با فضای مجازی راحت نبودند — بتوانند با تلفن درخواست جمع‌آوری ثبت کنند، حسابشان را مدیریت کنند و نظر، شکایت و پیشنهاد بدهند.
بازماندیار اپلیکیشن شهروندان بود؛ تنها اپلیکیشنی که عمومی منتشر شد، روی مایکت و کافه بازار. پیک بازماند اپلیکیشن راننده بود و ثبت سفارش، توزین و ثبت میزان پسماند در پلتفرم را بر عهده داشت.
بازماند ناظر نمای مدیریتی بود: میزان پسماند خشک جمع‌آوری‌شده به تفکیک نوع و نوع جمع‌آوری، به‌علاوهٔ ورود و خروج آموزشگران، متصدیان غرفه و رانندگان.
همین اپلیکیشن آخر است که معمولاً از قلم می‌افتد. بازماند فقط یک سرویس مصرفی نبود؛ یک سامانهٔ عملیاتی برای یک ادارهٔ شهری بود و اپلیکیشن شهروند تنها یکی از شش چهرهٔ آن به شمار می‌رفت.