همشهری پرسش را مستقیم از شهردار منطقهٔ ۲۲ پرسید: شهروند دقیقاً چه چیزی به دست می‌آورد؟
برای هر شهروند یک حساب کاربری ایجاد می‌شد و فرقی نمی‌کرد پسماند را به کدام غرفه یا کدام خودرو تحویل دهد. به محض تحویل، رسیدی پیامکی می‌رسید که نوع پسماند، مبلغ و موجودی را نشان می‌داد. همان موجودی در اپلیکیشن هم دیده می‌شد.
راننده یا غرفه‌دار وزن را ثبت می‌کرد و مبلغ بر اساس قیمت مصوب مدیریت پسماند واریز می‌شد. یک جزئیات را به‌سادگی می‌توان از دست داد و همان چیز زیادی دربارهٔ طراحی می‌گوید: مبلغ دریافتی برای تحویل به غرفه بیشتر از مراجعهٔ حضوری راننده بود — سامانه هزینهٔ راحتی را قیمت‌گذاری کرده بود و مردم را به سمت روش کم‌هزینه‌تر هدایت می‌کرد.
هنگام تسویه، انتخاب با شهروند بود: پول نقد، یا خرید از دیجی‌کالا. کیف پول همچنین شارژ و بستهٔ اینترنت هر سه اپراتور — همراه اول، ایرانسل و رایتل — را تأمین می‌کرد، قبض‌ها را می‌پرداخت و موجودی را به اپلیکیشن‌های تاکسی اینترنتی منتقل می‌کرد.
غرفه‌داران دیگر اصلاً پول نقد جابه‌جا نمی‌کردند؛ تسویه به سیستم حساب‌ها منتقل شد. ثبت‌نام از طریق کافه بازار، گوگل پلی و مایکت یا با سامانهٔ گویا به شمارهٔ ۰۹۲۲۴۲۳۹۲۴۷ برای کسانی که اصلاً از اپلیکیشن استفاده نمی‌کردند ممکن بود.